Ik schrijf dus ik besta
Home » Poëzie » Psalm voor de jongste

Psalm voor de jongste

Je bent nu negen maanden,

dertien jaar en een beetje, van mij.

Dat mag ik zo niet zeggen, natuurlijk;

je bent van jezelf en zo,

 

dat weet ik ook allemaal wel,

hoe het hoort, wenselijke woorden.

En toch, je voelt als van mij. 

Ik heb het niet over cijfers en letters,

 

maar over jou en mij, hoe je begon,

drijvend in oersoep en je grauwe

opkomst. Als een tak aan de stam

groei je steeds verder en verder van mij.

 

Van haver tot gort, tegelijkertijd steeds

minder. Je laat je minder. Steeds minder

tot je verwatert tot een vertrouwde vreemde.

Je knalt uit je universum. En sterretje!

 

Er was geen woord op je tong...

Nu zwijg je meer, steeds meer, doorzie

ik je niet. Je hoofd in de wolken en nevelen

gehuld. Je hart in doeken gewikkeld.

 

Ik liet je zwemmen op je buik. Onder jou

mijn eeuwige handen. Nu kun jij je jezelf

redden. Desnoods op je rug. En sterretje!

Je drijft van me, de rivier neemt je mee,

 

de stroming en jij laat je. Je stribbelt niet,

je rugslagt dromerig, kabbelt het water

een handje. Je kijkt niet om, alleen als ik roep.

Dan zwaai je, je ogen stralen. En sterretje!

 

Je ademt in en uit dat het goed is. Dat het 

goed komt, vooral met mij. Nog even en je

bent een stipje aan de hooimaan, de zon is

al lang onder. En sterretje!

 

Over de zin hebben we het nooit meer.

Die is te groot, er nooit geweest, in de zee

gezakt of we hebben hem ook maar 

verzonnen om niet te zinken.

 

Maar nu hoeft dat allemaal niet meer. Nu

kun je zwemmen zonder mijn eeuwige

handen onder je. Drijven op de koop toe.

Onderwater als het moet. En sterretje!

 

Nog even en de muggen, de zoemende

muggen om mijn hoofd, zijn groter dan jij.

Ik laat je gaan om zeker te weten dat

je terugkomt met slaande of stille trom,

 

op de wolken, in een bootje, achter de

wagen, te voet of - als het heel hard

droomt - op de rug van een stralende

eenhoorn. Elk oog zal je zien.

 

Je hoort al negen maanden,

dertien jaar en nog een beetje,

bij mij. Ik zeg het gewoon.

Omdat ik het zo voel. En sterretje!