Ik schrijf dus ik besta
Home » Poëzie » Morgen ga ik vliegen
Morgen ga ik vliegen 
De veren die hij al weken heeft verzameld
op schoolplein, strand, straat en stoep
roepen plots een oerdroom in hem tot leven;
te mogen vliegen als een vogel.
Hij stopt veren in de band van zijn broek
in de zakken van zijn blouse
tussen de haren op zijn kruin.
Twee van de grootste houdt hij apart
pakt er één in iedere hand
zwaait met zijn vleugelarmen
neemt een reuzen aanloop
van de kamer naar de lager gelegen keuken
springt van het trapje de afgrond in
stort als Icarus ter aarde
“Mislukt.”
Het is meer mededeling.
dan teleurstelling.
Hij raapt veren bij elkaar
neemt een hap lucht
opnieuw een aanloop
blaast zijn droom
onvermoeibaar
nieuw leven in
“Nog een keer.”
totdat hij moegefladderd
neerstrijkt op de bank.
“Morgen lukt het.”
“Morgen ga ik echt vliegen.”
“Echt, echt, mama.”
“Geloof je me?”
Ik geloof hem.