Ik schrijf dus ik besta
Home » Poëzie » Met uitzicht op zee
Met uitzicht op zee.
Grenzeloos verliefd
staren wij ons blind
door een smalle spleet
op het uitzicht op zee
De golven lachen zich stuk
om onze betonnen huizen
terwijl ze breken op het strand.
Wat ze ons ook doen geloven;
we zijn niet vrij 
om te gaan en te staan.
Waar we willen
zijn we niet.
Het is goed toeven hier.
Dat dan weer wel.
Maar van terugtrekken
kan geen sprake zijn.
Noch van optrekken.
Al was het maar
omdat we niet weten
hoe dat moet.
Eb en vloed.
We staan stil
Grenzeloos verliefd
Ieder in zijn eigen bunker
met uitzicht op zee.