Ik schrijf dus ik besta
Home » Poëzie » Agterberg
Agterberg
De dood woont in mijn straat.
De treurnis rouwt voorbij mijn raam.
In limousines en chique sleeën.
Op hoge hakken en lakschoenen
die kraken van het nieuwe gemis.
Het verdriet sjokt langs mijn deur.
Dag in dag uit.
Het is niet
dat ik het niet
meer zie.
En ook niet
dat het went.
Maar een zekere mate
van vertrouwdheid
krijgt het wel.
De dood
als buurtgenoot.