Ik schrijf dus ik besta
Home » Alledag » Zuster Gregoire

Zuster Gregoire

Gepubliceerd op 18 november 2013 12:19

Als je het centrum van Maastricht binnenkomt vanaf de Calvariestraat, ga je onder de bogen door die de Servaaskerk verbinden met een klooster. Aan die bogen danken de zusters in het klooster hun bijnaam: de zusters van Onder de Bogen. Eigenlijk heten ze liefdezusters van de Heilige Carolus Borromeus. Maar dat is zo’n niet te behappen mond vol. Zuster Gregoire is blij verrast ons te zien. Ze staat bij het geopende hek, dat toegang geeft tot de binnenplaats van het klooster. Mijn vader kust de zuster op beide wangen. Ze verblikt of verbloost niet. Het is al weer bijna 25 jaar geleden dat ze elkaar voor het laatst spraken. Ze leerden elkaar kennen in verzorgingstehuis De Sterrelanden in Dordrecht. Zuster Gregoire was daar pastoraal medewerker namens de katholieke kerk. Mijn vader ging daar regelmatig voor in de kerkdiensten voor de protestantse bewoners. Zo kwam er toch nog iets uit van zijn allereerste jongensdroom; dominee zijn.

Zuster Gregoire ziet er niet echt uit als een non. Ze draagt geen habijt, maar een donkerblauwe rok, met een kleurig wollen jasje erop. Alleen aan het crucifix dat om haar nek hangt, kun je zien wat haar achtergrond is. Als ze praat, glijden haar vingers schijnbaar gedachteloos langs het lichaam van Christus. Alsof ze haar lijdende Heer streelt en zijn pijn wil verzachten. Ze neemt ons mee naar binnen, naar de ontvangstkamer voor de gasten waar de koffie en thee al klaar staan. Vol belangstelling vraagt ze naar het wel en wee van mijn vader. Mijn vader praat en zij schenkt thee, biedt koekjes aan, luistert met een rust alsof ze alle tijd van de wereld heeft. Ze doet me denken aan mijn moeder, die als ik vroeger terugkwam uit school, zat te wachten met de thee, klaar om mijn belevenissen van die dag belangstellend aan te horen. Als ik zuster Gregoire vraag hoe het met haar gaat, vertelt ze dat ze nog vaak terugdenkt aan haar werkzaamheden in Dordrecht. Het werk met de ouderen in het verzorgingstehuis was haar op het lijf geschreven. “In de periode voor mij zat er een priester, maar die had geen klik met de bewoners. En toen vroegen ze mij. Dat was in die tijd nog wel omstreden. Een vrouw op zo’n positie. Simonis was toen de bisschop van Rotterdam. Hij heeft mijn benoeming toch goedgekeurd. Ik vond het fantastisch hoe protestanten en  katholieken daar in Dordrecht samenwerkten op het gebied van geestelijke verzorging. We dienen toch allemaal dezelfde Heer.“ Na acht jaar ging ze weg uit Dordrecht. Als het aan haar had gelegen was ze langer gebleven. Hoewel haar huisvesting bepaald niet optimaal was.  “Ik woonde in een flat, die destijds heel erg verloederd was. Ik heb gehoord dat het er nu enorm is opgeknapt, maar ik zat nog midden tussen de drugsverslaafden en criminelen. Gelukkig is mij nooit iets naars overkomen.” Omdat ze in het zuiden van het land dringend behoefte hadden aan een daadkrachtige non, die wist van wanten, werd ze overgeplaatst naar Limburg, waar ze leiding ging geven aan een klooster. Dat heeft ze tot haar 79ste gedaan. “Dat was ook heel mooi werk. Maar ook heel druk. Ik heb heel hard gewerkt in die periode.” Nu zit ze al weer vijf jaar in het klooster Onder de Bogen in Maastricht. Eindelijk op de plaats, rust.  “Ik was ooit non geworden om te bidden en te mediteren. Maar door mijn drukke leven was ik daar nooit aan toegekomen. Toen ik hier kwam, had ik daar ineens alle tijd voor. Ik zat op mijn kamertje en ik dacht: ‘Maar waar zal ik nu eens voor gaan bidden?’ Ik merkte dat ik het eigenlijk heel moeilijk vond om een intentie te vinden. Ik stond voor mijn raam en ik keek naar buiten naar de lucht en ik zag elke keer vliegtuigen overvliegen. Toen dacht ik: ‘Wie bidt er voor die mensen daar hoog boven in de lucht?’ En ik ben elke keer als ik een vliegtuig zag, gaan bidden voor de passagiers in dat vliegtuig. Dat ze veilig aan mochten komen. Dat ze een voorspoedige reis mochten hebben. Dat ze een fijne vakantie mochten hebben. Of een goede zakenreis. Dat ze iets konden betekenen voor de mensen die op hun pad kwamen.”

Maar toen kreeg zuster Gregoire een andere kamer in het klooster toegewezen. En als ze daar uit het raam keek, zag ze geen vliegtuigen meer die het luchtruim doorkruisten. “Ik dacht: ‘Waar moet ik nu weer voor gaan bidden?’ En ik keek uit op de straat. En ik zag alle auto’s voorbijrijden die het centrum van Maastricht binnen gingen. Mensen op weg naar hun werk. En ik dacht: ‘Wie bidt er voor deze mensen?’ Dat ben ik toen gaan doen en dat doe ik nu nog. Elke dag. Ik bid dat ze een goede dag mogen hebben. Dat ze hun werk goed mogen verrichten. Dat ze de mensen die ze ontmoeten met liefde tegemoettreden. En dat is fijn om te doen.” 84 Jaar is zuster Gregoire. En als een biddende engel, waakt ze over haar stad Maastricht. Ze heeft ook een lijstje met mensen waar ze voor bidt. Mijn vader stond er al op. Ik nu ook. Het geeft een veilig gevoel.

Op de terugweg, onderweg naar Dordrecht, slaat de regen tegen de voorruit van de auto. Mijn vader sluit zijn ogen en dommelt in. Het was een lange dag en we hebben nog een rit van anderhalf uur voor de boeg. Ik zet de radio aan en hoor mijn vriendin Wilma van der Maten in het VPRO-programma Metropolis verslag doen van het flirtgedrag van Indonesiërs. Wilma is met een Indonesische vriendin de straat op gegaan en spreekt haar verbazing uit over de terughoudendheid en de afkeuring waarmee die vriendin de avances van mannen afslaat.  “Als je daar op ingaat, gedraag je je als een kip, die in een mand gevangen wil worden,” legt de Indonesische vriendin uit. “Ik maakte er vroeger juist een sport van om met zoveel mogelijk mannen te flirten en om zo zoveel mogelijk gratis drankjes te krijgen,” vertrouwt Wilma de luisteraar toe. Ik hoor mijn vader naast mij afkeurend grommen. Hij slaapt toch minder diep dan ik dacht. “Dat is Wilma,” zeg ik. “Die vriendin van mij in Indonesië, weet je wel? Je hebt haar wel eens ontmoet.” Hij zegt niets, maar ik weet wat hij denkt.

Geplaatst door Margriet Hogeweg


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.