Ik schrijf dus ik besta
Home » Alledag
Alledag  
                     
Het leven van alledag kan heel avontuurlijk zijn. Je hoeft niet eens zo heel ver weg van huis te gaan om dingen te beleven. Maar je moet er wel oog en oor voor hebben. De verwondering ligt op een steenworp afstand. Hieronder vind je een verzameling van mijn schrijfsels met in de hoofdrol dit leven van alledag.

Herfstpalet

Hoe de mistflarden boven het wateroppervlak van de Kromme Rijn in alle vroegte rondwaarden als dartele spookverschijningen. Hoe de eerste zonnestralen de muren van de villa diep oranje lieten blozen.

Lees meer »

Plezierjacht

We fietsen langs de Catharijnesingel. Hij wijst naar de bootjes in het water. Hij zegt dat hij vroeger van varen hield. "Reizen met de boot. Leuk." Maar nu houdt hij er niet meer van.

Lees meer »

Hij is niet alleen voor mij gevallen

Ik zie dat ze aarzelt. Ze doet een stap in mijn richting, haar mond gaat een beetje open en dan toch weer dicht. Haar hond is minder schuchter. Hij scharrelt rond mijn benen, plant zijn voorpoten tegen mijn heup en snuffelt aan mijn jaszak. Daar zitten nog wat restanten van hondensnoepjes in. "Hallo," zeg ik tegen de hond, maar ook tegen de vrouw. "Dag." Stilte. En dan alsnog de vraag. "Ik wilde je wat vragen. Weet jij misschien een goede uitlaatservice hier in de buurt?" Daar overvalt ze me mee. Ik laat Willem meestal zelf uit en als ik het niet doe, doet een van de andere gezinsleden dat of een behulpzame vriendin.

Lees meer »

Alfamannetje

Ik kwam een alfamannetje tegen in het park. Hij gaf ongevraagd advies. Was autodidact. Nooit op cursus geweest. Was ook niet nodig, want kijk maar hoe gehoorzaam die van hem was. Daarbij vergeleken was die viervoeter van mij een ongeleid projectiel. Dat zei hij niet, maar dat kon ik wel raden.

Lees meer »

Sta me bij

Als je een hond krijgt, krijg je gelijk alle honden uit de buurt en hun baasjes erbij. Je hebt geen idee, zolang je geen hond hebt, welke problemen, anekdotes en karikaturen er op nog geen steenworp afstand van je huis los rondlopen. Gelijk de eerste week vielen Willem en ik al met onze neuzen in de spreekwoordelijke boter.

Lees meer »

Komkommer

Ze staat net in de rij bij de kassa en ontdekt dat ze vergeten is een komkommer te pakken. Ze stuurt haar zoon van een jaar of zeven erop uit. Langzaam schuift ze met haar mandje richting kassa. Af en toe kijkt ze onrustig om.

Lees meer »

Rotsvast

Ze is een jaar of drie. Overgoten door lentelicht stapt ze aan de hand van haar moeder over het voetpad. Op haar blonde krullen een zwartepietenbaret. Als een teken van onwrikbaar geloof.

Lees meer »

Perry

Hondenbezitters leven in een parallel universum waar zich van alles en nog wat afspeelt zonder dat niet-hondenbezitters daar ook maar het flauwste benul van hebben. De afgelopen week hadden wij een hond te logeren en zo belandde ik voor dat ik er goed en wel erg in had in het parallelle universum van de hondenbezitters.

Lees meer »

Carla

“Ze heet Carla en ze steelt en ze liegt en bedriegt,” zegt de straatnieuwsverkoopster. Zo, dat is klare taal. Ik heb net twintig euro gedoneerd aan Carla. Ze staat bij de ingang van de Albert Heijn te huilen met een grote zeemanshopper waar een paraplu uitsteekt aan haar arm, haar enige bezittingen volgens eigen zeggen. “Ik ben zwanger.” Ze tilt ter illustratie haar jas op en ik zie een bolle buik. Ik heb geen idee of het echt is, of dat ze alleen maar opgeblazen ingewanden heeft. “En ik heb nergens plek om te slapen. Ik heb al vijf nachten buiten geslapen. Geen oog dicht gedaan. En ik ben zo moe. Zo moe.”

Lees meer »

Zuster Gregoire

Als je het centrum van Maastricht binnenkomt vanaf de Calvariestraat, ga je onder de bogen door die de Servaaskerk verbinden met een klooster. Aan die bogen danken de zusters in het klooster hun bijnaam: de zusters van Onder de Bogen. Eigenlijk heten ze liefdezusters van de Heilige Carolus Borromeus. Maar dat is zo’n niet te behappen mond vol. Zuster Gregoire is blij verrast ons te zien. Ze staat bij het geopende hek, dat toegang geeft tot de binnenplaats van het klooster. Mijn vader kust de zuster op beide wangen. Ze verblikt of verbloost niet. Het is al weer bijna 25 jaar geleden dat ze elkaar voor het laatst spraken. Ze leerden elkaar kennen in verzorgingstehuis De Sterrelanden in Dordrecht. Zuster Gregoire was daar pastoraal medewerker namens de katholieke kerk. Mijn vader ging daar regelmatig voor in de kerkdiensten voor de protestantse bewoners. Zo kwam er toch nog iets uit van zijn allereerste jongensdroom; dominee zijn.

Lees meer »

Verduistering

Schrijven is verduisteren. De schrijver Abdelkader Benali weet er alles van. Tijdens een gastcollege aan de Universiteit van Utrecht deelt hij zijn persoonlijke ervaringen. Hij vertelt hoe hij ooit aan het Balatonmeer een zonsverduistering meemaakte en in shock raakte. Nu nog voelt hij zich in zijn hemd gezet als hij terugdenkt aan de krachten van de natuur, die daar zonder enige schijnbare inspanning de dag tot nacht maakten. Een verduistering van een omvang waar hij als creator van zijn eigen universum slechts van kan dromen.

Lees meer »

Verlangen naar schoonheid

“Ik koop nooit bloemen. Zonde van mijn geld.” Twee studenten schieten vlak voor mij langs de AH binnen, ze passeren op topsnelheid het schap met bolchrysanten, lelies, heideplantjes, rozen, orchideeën en wat de grootgrutter al niet meer in de aanbieding heeft op floragebied.

Lees meer »

Waan van de dag

Sta ik vanmorgen onder de douche. Hoor ik op de gang een kat hartverscheurend miauwen, wat enigszins vreemd is, omdat wij geen kat hebben.

Lees meer »